Plaats rond de zon
De afstand tot de zon heeft invloed op licht, temperatuur en het algemene karakter van een planeet.
De kleinste planeet, dicht bij de zon.
Op dit beeld zie je Mercurius als een donkere, rotsachtige wereld vol kraters. Door de lage stand van het licht zie je de putten en richels extra goed.
Mercurius staat het dichtst bij de zon. Het is een rotsplaneet met bijna geen atmosfeer, waardoor het er extreem heet én extreem koud kan worden.
Zonder dikke luchtlaag houdt Mercurius geen warmte vast. Overdag kan het loeiheet worden, maar ’s nachts koelt het enorm af.
Te zien is veel kraters, een beetje zoals onze maan. Dat komt doordat er bijna geen weer is dat de kraters wegslijt.
Ruimtemissies zoals MESSENGER hebben Mercurius in kaart gebracht en veel geleerd over zijn kraters, mineralen en magnetisch veld.
Deze pagina gebruikt rustige tekst om het onderwerp voor te stellen. In de echte ruimte hoor je geen gewoon geluid zoals op aarde.
Mercurius krijgt op deze pagina een plaats binnen het grotere geheel van zon, baan, materiaal en vergelijking met andere planeten. Daardoor blijft het onderwerp niet beperkt tot één los beeld of een korte feitenset.
Binnen- en buitenplaneten verschillen sterk in dichtheid, atmosfeer, temperatuur, ringen en manen. Juist die verschillen geven een duidelijker beeld van hoe het zonnestelsel is opgebouwd.
Wanneer planeetpagina’s onderling worden gelezen, ontstaat meer samenhang tussen de rustige binnenwereld van rotsplaneten en de veel grotere, complexere systemen verder van de zon.
De afstand tot de zon heeft invloed op licht, temperatuur en het algemene karakter van een planeet.
Rots, gas, ijs, wolken, stormen, ringen en manen geven elke planeet een ander ritme en uiterlijk.
Losse planeetpagina’s worden sterker wanneer ze samen een reeks vormen van Mercurius tot Neptunus.